Wortelkes en Erwtjes

‘Als ik maar eens zou kunnen huilen’ dacht ik enkele maanden geleden, ‘dan zou al dat verdriet binnenin me vanzelf verminderen’

‘Als ik maar weer zou kunnen praten’ dacht ik toen, ‘dan zou ik kunnen vertellen hoezeer ik je mis’

Ik praat weer Wautje en ik ween.

Stilaan durf ik in mezelf kijken. Naar mijn bodemloos verdriet om jou.

Het is er nog steeds, heel intens nu, heel erg confronterend.

Ik huil Wautje … ik huil al de tranen van de wereld, maar neen … verlossing brengt het niet.

Het zijn de tranen van het besef … ik ben je echt kwijt.

Ik hou mijn hoofd niet meer gebogen,

en voel de zon weer op mijn huid,

In de verte een schaterlach van kinderen.

Ik kijk weer rond Wautje en zie het leven om me heen.

Warm leven, mooi leven. Jonge vrolijke mensen, net zoals jij.

Mijn adem stokt, de pijn om jou welt torenhoog op.

Waarom kan jij niet één van hen zijn?

Soms moet je zo diep gaan, dat opkijken … het enige is wat je nog rest.

Dag mijn Wautje

Voor twee van onze vissen blijkt het medicijn te laat te komen. Eén hele grote goudwinde lag deze middag halfslag op zijn zij, oppervlakkig naar adem te happen. De andere, één van de oudere goudvissen, kwam vanonder het bruggetje naar het midden van de waterlelies drijven. De ogen lieten er geen twijfel over bestaan. Morsdood!

De geschrokken blik op je vader zijn gezicht maakte duidelijk dat de felgroene kleur van het vijverwater, hem serieus shockeerde.

“Zo groen!!” zei hij verbijsterd “Is dat normaal?”

“Bertje en ik hebben twee keer gerekend” zeg ik verdedigend “Op de bijsluiter stond, eerste dag : 25 ml/1000 liter water. Dus als de vijver meer dan 20 000 liter bevat, komt dat op een halve liter toch? En de tweede dag moesten we opnieuw een halve liter in het water doen.”

“Maar het water is echt gifgroen!” zegt papa nog steeds van zijn stuk. “Toon mij eens de bijsluiter”

“We hebben alles twee keer gecheckt” zeg ik wat verongelijkt “Eerst elk apart en dan samen, kwestie van het niet fout te doen”

Na wat eindeloos lijkt, kijkt papa weer op. “Tja, je hebt het precies gedaan zoals hier staat” zegt hij en zwaait met de bijsluiter. “Hopelijk werkt het snel en gaat de kleur ook snel weer weg”

“Vast wel” beaam ik “Anders doen we een beetje gele verf in het water, want groen en geel geeft toch blauw?”

Gelukkig kan je vader alweer een beetje lachen. Na twee weken van huis zijn en dan plots je hobby en trots zo groen terugvinden, is echt wel een aanslag op je gemoed.

Dag Wautie,

Vastbesloten om geen tijd te verliezen, begroet ik de collega’s.

“jongens” zeg ik grijnzend “Kijk eens hoe mooi het zonnetje buiten schijnt … ik had daar nu buiten kunnen zijn in plaats van hier bij jullie mijn vrije namiddag op te offeren!”

“Awww” zeggen ze vol medelijden. “We zullen je eeuwig dankbaar zijn”

“Leugenaars” zeg ik en geef een vette knipoog.

Zonder bazen in de buurt is de sfeer erg ontspannen en nadat we de telefoon hebben doorgeschakeld, zodat we niet gestoord worden, beginnen we te brainstormen.

Ik herhaal nog eens de verzuchtingen en tips van Bertje en Bob. Een collega’s uit de andere afdeling zegt dat tijdens haar opleiding men een kaartsysteem hanteerde waarop aan de ene kant een casus voorgesteld werd en op de keerzijde de uitleg van de eerste hulp.

We zitten maar te verzinnen hoe we dit concreet zouden uitwerken, als plots iemand voorstelt om voorbeelden uit de praktijk te gebruiken.

Als we nu eens de meest voorkomende gevallen van de laatste tijd op zulke kaartjes noteren en de opvoeders vragen, wat zij in zo’n geval zouden doen. Als iedereen dan geantwoord heeft, dan kun je samen met hen overlopen wat de correcte manier van reageren is. Op die manier moeten opvoeders ook zelf nadenken, worden ze betrokken en krijgen ze geen kans om in slaap te vallen.

De collega’s vinden het prima en we spreken af dat we elk verschillende voorvallen op papier gaan zetten en bewerken tot een praktisch geheel.

“We sturen wat we hebben aan elkaar door, zodat waar nodig, we kunnen aanvullen of verbeteren” zeg ik. Zo is het werk een beetje verdeeld en geven we ook in elk team toch dezelfde items.

Een uurtje later nemen we blij gezind afscheid. Dit moet lukken.

“Saai” zegt Bertje en geeuwt demonstratief vanachter zijn hand. Bob lacht een beetje schaapachtig

Bertje en Bob zijn mijn proefkonijnen. “Ik ga jullie de cursus geven” zeg ik “Kan altijd van pas komen in jullie jeugdhuis” voeg ik er als extra motivatie aan toe. “Daarna zeg je me wat je ervan denkt.”

Maar heel ver kom ik niet. “Saai!” zegt Bertje verveeld. “Misschien moet je ons er meer bij betrekken” zegt hij “in plaats van alleen maar voorbeelden en uitleg te geven. Interactie met je publiek Hen laten meewerken”

Ik voel de moed in mijn schoenen zakken. “Al dat werk en nu alles opnieuw omgooien?”

“Bespreek het nog eens met je collega’s” zegt hij wijs.

Gelukkig zijn mijn drie collega’s meteen te vinden voor een nieuw overleg. Twee van hen hadden ook al hun bezwaren geuit maar kregen weinig respons van de zoco.

“We doen het zonder baas” zeg ik en we spreken af om weer samen te komen en gewoon met ons viertjes de hele cursus te overlopen en meer interactief te maken. Er rest ons niet veel tijd meer Wautje, maar liever dit, dan iets waar niemand gelukkig mee is.

“Wat als de zoco niet akkoord is?” twijfelt mijn ene collega.

“Dan duwen we een prop in zijn mond en gebruiken we hem als ’slachtoffer waarop iedereen mag oefenen’ tijdens de cursus” zeg ik heel gemeen.

Niemand van de collega’s protesteert

Dag mijn Wauteken

“Met een power pointje” zegt onze zoco “Dat maakt het geheel toch ook wat aangenamer?”

Ik werp een blik naar mijn collega en zie dat ook zij het niet erg met hem eens is. “Als je een cursus geeft” zeg ik “dan moet je zo’n cursus toch zo aangenaam mogelijk maken? Een beetje aflezen wat er op het scherm verschijnt noem ik niet echt aangenaam hoor”

Al enkele weken zijn we bezig met het samenstellen van een beknopte cursus EHBO voor opvoeders. Wat moet erin? Wat komt niet zo vaak voor? Waar kan je snel overheen gaan? Waar moet je uitgebreid aandacht aan besteden? Maar vooral, hoe houd je de aandacht van je publiek vast en ik herinner me maar al te vaak de cursussen waarbij ik zelf amper kon wakker blijven.

“‘k Wil een cursus presenteren, waar ik zelf naartoe zou willen gaan” zeg ik na afloop tegen mijn collega. “Hoe maken we alles wat leuker, wat minder saai, zonder over onze tijdlimiet te gaan?”

Dus zijn we aan het brainstormen gegaan Wautje. Hier en daar zijn we op zoek gegaan naar info, naar kant en klare cursussen, naar tips en langzaamaan begint onze Ongevallen bij hulp eerst vorm te krijgen. We proberen bij de belangrijkste onderdelen, voorbeeldjes uit de praktijk te gebruiken, zodat onze opvoeders de situaties goed kunnen herkennen.

Wat ik vooral nu nog moet doen Wautje is de presentatie in te oefenen. Want niks is zo vervelend dan iemand alles te zien aflezen. En daar wringt bij mij het schoentje. Ik word doodzenuwachtig bij de gedachte om daar voor een hoop mensen een cursus te moeten geven. En niet één keer maar wel drie keren.

AHHHGGRR…

“‘k Ben naar den bureau moeten komen” zegt Bertje en hij grijnst een beetje schaapachtig. “Samen met Steven”

“Oh?” schrik ik. “Waarom dat? Wat is er gebeurd?”

Het valt me op dat Bertje zijn verhaal heel rustig vertelt. Niet opgefokt zoals vroeger, maar bedaard, overdacht.

“Ik had ze gewaarschuwd” zegt hij en haalt zijn schouders berustend op. “Ik wil mijn werk goed doen en dat kan niet op de manier zoals zij verlangen. Er wordt zelfs nog niet eens naar mijn voorstel van werkverdeling geluisterd.” Hij zwijgt even en ik zie hem in gedachten teruggaan naar vanmorgen.

“We hebben de boel in het honderd laten lopen” Zijn ogen fonkelen. “Niet met opzet natuurlijk, maar we hebben ook niet echt veel moeite gedaan om het te voorkomen. Als dit de manier is om hen naar ons te doen luisteren, dan blijven we dit doen tot ze ook echt gaan luisteren.”

“En op het bureau? Kon je daar je zegje doen?” vraag ik.

“Ja dat wel” zucht hij dan wat teleurgesteld “Maar we kregen daar een hele stomme uitleg waarom de collega’s geen werk van ons mogen overnemen. Volgens mij zever in pakjes” Bij dit laatste merk ik dat Bertje zich begint te ergeren.

“Dan vraag je toch eens aan nonkel Luc hoe het in zijn team geregeld wordt” stel ik voor. “Misschien kan hij je dan het systeem wat beter uitleggen?”

Intussen is je vader weer vertrokken voor een nieuwe rit doorheen Europa. Hij vertrekt eerst naar Engeland en dan gaat het helemaal naar het zuiden van Spanje. Dus ik vrees een beetje dat hij volgend weekend niet thuis zal zijn. Gelukkig was hij het voorbije weekend wel thuis. En dat is maar goed ook, want ik ben de laatste tijd weer wat down Wautje.

De lente brengt nieuw leven. Dat is ook wel zo. Maar het drukt me ook weer eens met mijn neus op het feit dat jouw mooie prachtige leven er niet meer is om van dit alles te genieten.

Have I told you lately that I love you
Have I told you there’s no one above you
Fill my heart with gladness
Take away my sadness
Ease my troubles, that’s what you do

Oh the morning sun in all its glory
Greets the day with hope and comfort too
And you fill my life with laughter
You can make it better
Ease my troubles that’s what you do

There’s a love that’s divine
And it’s yours and it’s mine
Like the sun at the end of the day
We should give thanks and pray to the One

Have I told you lately that I love you
Have I told you there’s no one above you
Fill my heart with gladness
Take away my sadness
Ease my troubles, that’s what you do

There’s a love that’s divine
And it’s yours and it’s mine
And it shines like the sun
At the end of the day we will give thanks
And pray to the One

Have I told you lately that I love you
Have I told you there’s no one above you
Fill my heart with gladness
Take away my sadness
Ease my troubles, that’s what you do

Take away my sadness
Fill my life with gladness
Ease my troubles that’s what you do
Fill my life with gladness
Take away my sadness
Ease my troubles that’s what you do

Have I told you lately

Van Morrison

Dag mijn Wautjen

We zitten aan een lange houten tafel. Rondom mij zitten mensen. Ik ken ze vaag. Hun monden spreken woorden, hun gezichten verraden gevoelens.

Mijn blik dwaalt weg naar de open deur met de eindeloos lijkende gang erachter. Heel ver in de gang, zie ik spelende kinderen, joelend en juichend, deur in, deur uit, maar hun vrolijke geluiden bereiken me niet.

“Mama” stoot je me aan “Dit is mijn vriendinnetje”

Ik kijk verstrooid op en richt mijn blik naar waar je vinger wijst.

Aan de overkant van de tafel staat een lief klein meisje.

“Maar Wauter!” zeg ik ontzet. “Dat is nog een kind! Hoe oud is ze? Negen? En jij bent negentien? Dat kan je toch niet maken? Die is toch veel te jong voor jou?

“Maar… maar … ik ben toch ook nog maar een kind?” zeg je vertwijfelt en je barst in huilen uit.

Geschrokken kijk ik je aan. Voor me staat een klein blond jongetje hartverscheurend te wenen. In zijn gelaatstrekken herken ik jou. Zijn mooie grote ogen druppen dikke tranen. Ik sla mijn armen om hem heen en snuif de geur op van zijn haartjes.

“Maar Wautjen toch” zeg ik en voel mijn hart breken bij al dit kinderverdriet. “Mama had het fout, natuurlijk mag ze jou vriendinnetje zijn”

“Gaat je vriendinnetje ook mee naar de Ronde Van Vlaanderen kijken?” vraag ik, maar je antwoordt niet.

Er is chaos om ons heen. Iedereen maakt zich klaar om te vertrekken. Ik kijk om me heen, zoek je.

Heel in de verte zie ik jou en je vriendinnetje hand in hand door de oneindig lange gang huppelen. Dansend en springend, joelend en juichend.

Dag mijn Wautie

Al een tijdje zie ik op de sites van de medebloggers, prachtige lay-outs verschijnen. Toen ik vroeger nog op Angelfire zat met mijn blog, hielp jij me vaak om de achtergronden aan te passen, of als ik een afbeelding wou, dan typte jij wat codes in en hup! daar stond weer iets moois.

Maar nu moet ik het alleen doen Wautje en dat vind ik heel eng. Vooral ook omdat ik sindsdien naar wordpress ben verhuisd en ik echt merk dat ik geen jota van al die dingen ken. Ik ben al blij dat ik mijn blog niet per ongeluk wis.

Enfin, altijd jouw woorden in gedachten houden, als je iets niet kent, oefen dan eerst, dus heb ik nu een oefenblog opgemaakt. Ik wou al zo lang het plaatje bovenaan eens vervangen door iets anders, en kijk! het is me zowaar gelukt! Bij gebrek aan iets beters is het een spinneweb uit de tuin geworden. De bedoeling is wel dat het zonnebloemen worden, want dat waren jouw lievelingsbloemen. Alleen moet ik nog even een mooi plaatje vinden.

Maar ‘k ben al trots dat de foto van het spinneweb gelukt is!

Update : intussen is het spinnenweb vervangen door een zonnebloem. Maar de zonnebloem die ik er graag op had willen zetten bleek beschermd te zijn door copyright. Jammer! Maar deze vind ik ook wel leuk.